Ben ik ook een eenling? vroeg Frederike.
Ja, jij ook zei de wijze man.
Zal ik later ook een eenling zijn? vroeg Frederike.
Dat hangt van jou af.

Bedenk wel dat het heel moeilijk is om een eenling te zijn.
Ieder mens wil je beïnvloeden.
Ieder wil zich met jou bemoeien,
zodat je net zo wordt als zij.

Want als je een eenling wilt zijn,
dan blijf je altijd een ander voor de ander en dezelfde voor jezelf.
Dan blijf je vrij. Zorg dat je vrij blijft!

Hoe moet ik dat doen? vroeg Frederike zacht.
Ik ben vaak heel bang voor mensen, vooral op school.
Ze schelden me uit omdat ik zo goed kan leren.

Dat maakt niet uit, het gaat erom dat je niet bang bent voor jezelf.
Eenlingen reageren altijd op zichzelf en nooit op de ander.
Dus als de ander je uitscheldt, dan scheld je niet terug.
Je vraagt je alleen af: waarom doet dat nou zo zeer in mij?

Is dat mijn trots, is dat mijn onzekerheid, is dat mijn angst?
En waarom wil ik nou zo graag terug schelden?
Komt dat door de ander of komt dat omdat ik zo van schelden houd?
Omdat ik nog zoveel gescheld in mij heb zitten?

Vraag altijd aan jezelf en nooit aan de ander
want anders komt er een ander in je wonen
en weet je niet meer wie je bent.

De wijze man pakte een beukennootje van de grond en zei:
Ieder mens is als dit zaadje.
De ander is alleen het water
of het zonlicht, maar nooit het zaadje zelf.
Dat zaadje zit in jou.

Verbind je altijd met jouw eigen oorzaak
en niet met de motieven van de ander.
Zo maak je je vrij van de motieven van de ander.

De ander raakt je alleen maar aan
zoals ook de regen of de zon
alleen het zaadje aanraakt
maar niet weet of er een beukenboom
of een dennenboom uitgroeit.

Of een roos….. zei Frederike.
Precies, of een roos, antwoordde de wijze man.

Niemand weet wat jij in je hebt.
Dat moet jezelf ontdekken.
De ander kan je niet raken als jij het niet in je hebt.
Dus iedere keer als je door de ander wordt geraakt,
of dit nu met vloeken gebeurt of met een compliment,
met slaan of met een streling, iets over jezelf te weten komen.

Dat is het mooie van de ander.
Dat is het mooie als je een eenling bent.
Een eenling doet dankzij de ander
steeds nieuwe ontdekkingen over zichzelf.

Eigenlijk kan de ander je dus heel weinig aandoen.

Wees dan ook niet bang dat je de ander zou
kunnen kwetsen want dat is niet mogelijk.
Je kunt de ander alleen aanraken
op de plek waar hij al gekwetst was.

Maar dat is dan niet jouw ‘schuld’, dat is een deel van hem.
En het is ook aan hem of hij deze kwetsing vergroot
of juist beter wil leren begrijpen.

Voel je niet gehinderd om alles te zeggen wat je wil zeggen,
zo blijf je in evenwicht.

Zo blijf je vrij van elkaar en geef je je eigen macht niet weg.

Zorg dat je Vrij blijft.  

Bron: Theije Twijnstra

Het bericht DE EENLING verscheen eerst op Anneke Wolters.

Het voelt alsof ze dat nodig heeft.

Dat kan ik en vertel haar meer over Holistic Pulsing.

Ik zie haar gezicht en ogen oplichten. Dat is precies wat ze voelt dat ze nodig heeft.

Ik vertel haar ook dat ik dat altijd benoem als ‘de hulp van Vrouw Holle inroepen’……even fijn mijn beddengoed opschudden!

Ze neemt plaats op de bank, op haar rug. Rekt zich heerlijk uit en zucht eens diep.

Ze vraagt verbaasd of ik een nieuw matras op de bank heb liggen. Het voelt zó anders…. zachter…. alsof haar lichaam er dieper in kan zakken dan voorheen.

Het is geen nieuw matras.

15 minuten later:

Ik pulse haar benen. Bij haar linker been aangekomen zie ik dat  ze het rechter been zelf  af en toe heen en weer beweegt.

Ik: wat gebeurt er in jouw been?

Zij: er beweegt iets van binnen. Doet het wel vaker. Meestal ’s avonds. Het móet bewegen!

Ik: Laat het maar bewegen dan. Laat jouw been maar doen wat ie moet doen. Rek hem uit… steek hem in de lucht. En als ie moet schoppen laat hem dan schoppen.

Zij: ja zeg….. ga ik niet doen hoor!

Dan vertel ik haar over energie. Dat energie wil stromen, dat is zijn essentie..

We hebben die energie nodig gehad en opgebruikt. Dieren schudden alles van zich af als ze in een stressvolle situatie zijn geweest. Wij niet……   wij zetten ons vast.

Ik: Durf jij je been de ruimte te geven? Vraag anders even wat hij nodig heeft.

Zij beweegt haar been steeds een beetje groter en ruimer en vrijer. Schopt in de lucht. Lekker vanuit haar heupen. Schopt van alles van zich af.

Links doet inmiddels ook mee.

5 minuten later:

Haar benen liggen stil op de bank. Haar lichaam wordt verder in beweging gezet.

Ze lijkt in slaap, maar neemt alles in haar op.

Nagesprek:

Zij: het is zo leuk om te zien dat jij er ook zo blij van wordt van alles wat er met mij gebeurt op de bank!

Ik: dat zie je precies goed! Ik word zó blij om getuige te mogen zijn van het feit dat jij jouw lichaam steeds meer gaat bewonen.

Steeds meer gaat voelen, dúrft te voelen, gaat begrijpen wat het betekent voor je en daar ook naar handelt. De grote stappen die jij maakt op de weg van massagetherapie!

En dan voel ik ook dankbaarheid dat ik daar bij mag zijn.

Met een buiging nemen we afscheid.

Namasté!

Of wel: Het mooie, waardevolle deel (mijn diepste ziel) in mij, groet het mooie, waardevolle deel (jouw ziel) in jou.”

Het bericht bruikbare en niet bruikbare energie verscheen eerst op Anneke Wolters.

Op zijn leeftijd, bijna 80 jaar, ben je je leven al aan het afronden. Dan kom je alleen te staan en moet je op dat vlak toch weer opnieuw beginnen. Het leven alleen leven, zonder partner. En dat zijn tegenstrijdige bewegingen. In de 4 jaar dat hij nu bij mij komt heeft hij een mooie weg afgelegd. Soms zag hij er tegen op om te komen. Toch áltijd nieuwsgierig naar wat er zou gaan gebeuren. Hij is aangekomen op het punt dat hij weer toekomst ziet ondanks zijn gevorderde leeftijd. Dat het verdriet en het gemis zíjn verdriet en gemis zijn. Dat het bij hem hoort zoals al zijn levenservaringen bij hem horen. Inmiddels is hij in zijn eentje op vakantie geweest met een groepsreis. Hij heeft genóten! Hij heeft een nieuwe hobby opgepakt. Het gaat hem goed. Toch mist hij de aanwezigheid van iemand die híj kan aanraken.  In één van de laatste behandelingen kwam dit heel mooi naar voren.

Omdat het net niet warm genoeg was in mijn massageruimte in mijn eigen huis waar ik tot voor kort werkte (de extra radiator stond in mijn ‘echte’ praktijkruimte)  stelde ik hem een Holistic Pulsing sessie voor. Zo hoeft hij zich niet uit te kleden en ik weet dat hij dit een geweldig fijne behandeling vindt.  Hij is akkoord. Wij gaan altijd heel intuïtief te werk en zo voelde ik dat dit alleen niet voldoende was. Immers, hij vind de huid-op-huid aanraking ook heerlijk. Ik besluit tot slot zijn handen te masseren.  Gezeten op mijn stoel pak ik zijn hand in mijn hand. Ik voel dat ik zijn hand alleen maar wil strelen en vasthouden. Dat doe ik dus. Tot slot masseer ik zachtjes zijn handpalm. Ondertussen zie ik op zijn gezicht wat gebeuren. Weet nog niet wat. Dan pak ik zijn andere hand vast. Er ontstaat iets. Na zijn hand gestreeld te hebben neem ik zijn hand tussen mijn handen. En dan begint zijn hand te bewegen. Alsof hij míj wil strelen.

Voor 1 tel verstijf ik. Negatieve ervaringen uit mijn verleden slaan alarm. Maar direct weet ik, voel ik,  dat dit een héél belangrijk moment is. Na die tel durf ik het toe te staan. En woordeloos ontstaat er contact van hem uit naar mij. Hij streelt míjn hand, hij voelt míjn huid. Hij geeft en ik ontvang. En daarmee ontvangt hij en geef ik. Hij bedankt me met een kneepje in mijn hand.

In het nagesprek komt dit volledig ter sprake: Ik vertel hem over mijn eerste reactie en mijn gevoel van nu: dit had ik 5 jaar geleden niet kunnen/durven toe staan. En nu liet ik het zijn weg gaan.

Hij vertelt: dit wilde ik al bij de 1^e hand maar dacht ‘dit kan niet’ ‘dit is niet de bedoeling’ ‘ik durf niet’ ‘dit mag niet’ en alle verdere bedenkingen die je maar bedenken kunt. Bij de 2^e hand móest het gewoon. En dat het mócht en dat hij het dúrfde was een groot cadeau!  Want vandaag heeft hij zijn lichaam mogen ervaren via mijn handen maar ook ‘de ander’ mogen ervaren met zíjn handen. En dat is wat hij zo mist! En dit heeft puur te maken met wezenlijk menselijk contact. De bevestiging dat je bestaat en dat die ander bestaat.

We hebben het nog even over de chakra’s in onze handpalmen. De stigmata van Jezus in zijn handpalmen. Dat je met alleen ópen handen kunt ontvangen. En dat je met een welgemeende handdruk, met de aandacht in je handpalm, de ander kunt laten voelen dat je er bent en hij/zij door jou gezien wordt.

We zijn beide onder de indruk.

Bij de volgende afspraak vertelt hij dat hij deze ervaring al heeft doorgegeven. Een kennis van hem die worstelt met de invaliditeit van zijn partner na een CVA en dus ook met zijn nieuwe rol als verzorger, heeft hij zijn handen laten ervaren. En hem daarmee laten voelen dat zijn eigen handen het middel tot contact kunnen zijn met zijn partner. Dat je op die manier met elkaar kunt spreken. Práchtig! En geweldig dat het door gegeven wordt!

Het is duidelijk toch? Aanraken is een eerste levensbehoefte!

Het bericht ‘Hij mist de aanwezigheid van iemand die híj kan aanraken.’ verscheen eerst op Anneke Wolters.

 De erkenning van Onhandig Gansje

De Koningin zat op de bank en keek naar de sneeuw die in grote hoeveelheden naar beneden kwam vallen. Waarmee de hemel de door haar buurman schoongeveegde stoep uitlachte.

Ze wilde gaan doen… de sneeuw beperkte haar bewegingsruimte… ze wilde sneeuwballen gooien… glijbaantje maken… doen!… alles beter dan hier zitten…

Onrust… onvrede…

Blijf eens zitten Koningin, en zie eens wat dit je brengt..

Waarom kan ik mezelf zo moeilijk aanvaarden als het onhandige gansje. Want dat ben ik óók. Wéér een deelpersoonlijkheid in beeld.

“Zie hier, ik introduceer u: mijn ONHANDIG GANSJE!!

Geef haar een warm applaus!! Ze hoort erbij… ze hoort erbij! Heb haar lief Koningin, ze is één van uw belangrijkste en warmste onderdanen. Haar onhandigheid geeft kleur aan uw zo goed georganiseerde en gestructureerde dagen.  Ze charmeert uw Koninklijke Persoonlijkheid tot een warme en levendige vrouw. Vrouw zijn, zij is óók een vrouw. Stop haar niet weg en als ze zelf weer achter u weg wilt kruipen, roep haar dan terug en vraag of ze naast u wilt komen staan.

Verontschuldig u bij haar voor de term ‘gansje’. Alhoewel ‘gansje’ vrouwelijk  en liefkozend klinkt en ook kan zijn, kan het gevoelsmatig verlagen. Het kan minderwaardig klinken en dus ook zo voelen. Waarmee haar waarde wordt onderschat. Haar waarde als vrouw. Haar waarde als rader in het grote geheel. Haar taak is belangrijk: ze steekt een stokje in het wiel en daarmee onthaast ze. U komt hierdoor uit uw vaste patroon, d.w.z. als u haar haar werk wilt laten doen. Het maakt uw geplaveide weg licht hobbelig. Hierdoor krijgt u de kans na te denken over uw weg en te zien of en een omweg of zijweg niet beter, leuker of spannender is. Tevens wordt u hierdoor geholpen eens naar beneden te kijken. Naar de kwaliteit van de weg die u bewandelt. Naar de staat van de grond, de staat van moeder aarde. Kan zij iets gebruiken wat u heeft? Heeft ze iets nodig wat u nog niet in de gaten heeft?

Wellicht uw tranen omdat zij dorstig is?

Wellicht uw handen om haar oppervlak wat losser te maken zodat ze wat lichter kan ademhalen? En… zeker niet onbelangrijk… uw verwonderde en bewonderende blik over haar schoonheid en rijkdom. Hierdoor wandelt u vanzelf lichter en blijer over haar oppervlak.

Wat Onhandig Gansje u nog meer te bieden heeft?

Ze biedt u de mogelijkheid om uzelf te lachen. Om alles wat niet zo gemakkelijk gaat en ook niet zo nodig hoeft. Zo gaat u vanzelf lichter lopen, soepeler. Ze is in die zin geen spaak in het wiel maar smeerolie!

Als zij leert naast u te staan, en dat kan alleen met úw kracht, kunt u elkaar in de ogen kijken. Zij kan zich optrekken aan uw kwaliteiten als Koningin, door u haar waarde gaan inzien en zichzelf aanvaarden. Beide, en niet alleen u beide, zullen sterker worden. Twee krachtige, van elkaars kwaliteiten bewuste vrouwen.     Verenigd in één!

Een dag niet naar buiten kunnen… iets hebben wat je ‘lastig’ valt… het levert op!

M I N D E  R   D O E N      M E E R   Z I J N

Het bericht Onhandig Gansje verscheen eerst op Anneke Wolters.

Vandaag zou ze 97 jaar zijn geworden. Mijn moeder. Ze was ‘op naar de 100!’ zoals ze zelf altijd zei. Ze heeft het dus niet gehaald.

‘Een oude boom moet je niet verplaatsen.’ Maar wat doe je als die oude boom zelf zo graag wil?

Ze wilde nog één keer een verandering mee maken in haar leven. Zélf een woning kiezen. Weg uit het Brabantse dorp waar ze zo’n slordige 40 jaar geleden vanuit Den Haag naar toe verhuisde. Ze wilde andere mensen om zich heen. Andere gesprekken voeren. En zo vertrok ze naar een verzorgingshuis nieuwe stijl één dorp verder op. In een prachtig appartement.

Wij, haar kinderen, gunde het haar van harte. Al zou ze er maar één week mogen zijn, het zou alle moeite waard zijn want het was haar eigen beslissing. Ze heeft er een half jaar gewoond.

In de laatste twee maanden van haar leven vertelde ze mij dat ze beneden in het restaurant zulke lekker broodjes kroket hadden. Dat smaakte haar goed! En ze nam er dan altijd twee! Twee broodjes kroket zónder mosterd. Als ik kwam was dan steevast haar vraag: ‘ga je mee? Zullen we een broodje kroket halen? Ze zijn hier zo lekker!’ ‘Oké mam, voor mij graag mét mosterd.’

In de laatste twee weken van haar leven waren mijn broer, zus en ik elke dag bij haar. We voelden dat ze via een heel dun draadje met het leven verbonden was. We hoopten dat onze aanwezigheid haar weer terug bij het leven zou brengen. ‘Op naar de 100!’

Natuurlijk kwamen we in alle kasten en laden én in de koelkast. En daar lag het bewijs van haar liefde voor het broodje kroket. Het bovenste vakje van haar koelkast lag vól zakjes mosterd! Die ze wel mee kreeg maar niet gebruikte.

Nadat zij het leven had losgelaten en wij de herdenkingsbijeenkomst voorbereidde hebben we menig cappuccino met dit, inmiddels voor de hele familie, legendarische broodje in het restaurant besteld.

Bij de lunch tijdens de bijeenkomst stond dit natuurlijk op het menu. Evenals haar andere lievelings; de haring met uitjes. Maar dat is weer een ander verhaal.?

En elke 30 oktober ben ik even bij haar. En denk ik aan alles wat ik nog voor en met haar had willen doen om haar leven aangenaam te houden. Al die dingen die niet meer tot uitdrukking konden komen.

En elke 30 oktober eer ik haar met haar geliefde broodje kroket. Mét mosterd. Dat dan weer wel.

Het is voor mij een waardevol moment. Ik voed mijn lichaam ? maar zéker mijn ziel. Voel de verbinding met haar. En deel dit met mijn familie. Een appje met mijn broodje kroket etende zus vult mijn hart en mijn ziel.

Dit jaar kwamen op het eind van de dag van alle kanten de appjes met foto’s van broodje kroket etende familieleden op mijn telefoon binnen……… Genieten!

Heb jij een ritueel? Rondom herdenken? Of gewoon…. door de dag heen…. Wil je het vertellen… ik hou van verhalen❣️

30 oktober 2019

Het bericht Het belang van een ritueel verscheen eerst op Anneke Wolters.

In haar ziekzijn heeft ze ook de hulp gezocht van een vriendin met wie zij de opleiding tot sjamaan heeft gevolgd. ‘Wil je voor mij een ritueel maken om dit ziekbed door te kunnen komen?’ Voordat dit ritueel werkelijkheid kon worden werd het verzoek omgebogen tot ‘Wil jij mijn afscheidsritueel vormgeven?’ En nu ligt ze hier in haar witte wilgentenen mand. Morgen nemen we afscheid van haar op de manier die haar kenmerkt.

Op de parkeerplaats van de natuurbegraafplaats kom ik haar man tegen. Hij zoekt een plek voor zijn auto. Hij is er net één voorbijgereden. Ik vraag of ik even met hem mee mag lopen. Hij vertelt dat hij een ingeving kreeg waardoor hij weer terug naar huis is gereden. Hij voelde de drang om haar sjamanen drum en trommelstok te halen. Waarom wist hij niet, maar hij gaf er wel gehoor aan.

Het is een stralende dag begin oktober; de grote deuren van de afscheidsruimte staan open en de natuur komt binnen. De gordijnen wapperen op de wind. De sjamanen vrouw opent het samenzijn. Zo nodigt ze eenieder uit om zich open te stellen voor de rituelen. Bij de meesten onbekend. De spirit van Moeder Aarde en van het Grote Mysterie openen de viering. In elke windrichting wordt de geest van die windrichting uitgenodigd om ons bij te staan. Na die uitnodiging is het aan ons om te laten weten dat we dit gehoord hebben door te antwoorden met ‘aye aye’. Zo weet zij dat het ontvangen is en ze door kan gaan in het ritueel. Na het eerste wat aarzelende ‘aye aye’ zijn de volgende bevestigende antwoorden luid en duidelijk.

Als het tijd is, wordt mijn vriendin op een kar geplaatst om zo naar haar rustplaats gebracht te worden. Wij lopen er langzaam achteraan, onder begeleiding van de sjamanen drums. Ik wist het, ze heeft natuurlijk de mooiste plek uitgekozen! In het midden van een open plek, omzoomd door bomen en loofhout. Opnieuw wordt Moeder Aarde aangeroepen en gevraagd zich over haar dochter te ontfermen. Dán wordt het trommelvel van de drum verscheurd en de trommelstok gebroken. Haar man gooit het bij haar in het graf. En zo neem ik afscheid, hand in hand in een grote kring van bijna 100 mensen.

Ze heeft gevraagd het luchtig te houden. Daarom krijg ik bij het verlaten van die schitterende plek door de sjamaan een veer aangereikt. Met dit ritueel heeft mijn vriendin mij een gróót geschenk gegeven. Een geschenk voor het leven.

Daar ligt ze, mijn vriendin.

8 oktober 2018

Het bericht Daar ligt ze, mijn vriendin verscheen eerst op Anneke Wolters.

Deze gedachte heeft te maken met het feit dat een massage of massagetherapie niet strikt noodzakelijk gevonden wordt terwijl een onderhoudsbeurt van de auto of een reparatie aan de wasmachine dit wel is.  Ook duur…. maar ja…. noodzakelijk.

En bij de kapper of nagelstyliste zie je ‘direct resultaat’. Het tarief van een fysiotherapeut zie je niet omdat deze nota direct wordt doorgezonden naar de zorgverzekeraar. De nota van een massagetherapeut wordt ook (deels) vergoed door uw zorgverzekeraar; u krijgt hem echter wel eerst onder ogen. 

Ik ga niet beginnen over clichés zoals ‘je krijgt waar voor je geld’ of ‘denk eens aan hoeveel geld je eigenlijk uitgeeft aan dingen die niet persé gezond voor je zijn’. Al deze ‘waarheden als koeien’ heb je waarschijnlijk allemaal weleens gehoord. En in het leven moeten heel simpelweg gewoon keuzes worden gemaakt.

Als zelfstandig massagetherapeut plan ik ruim tijd voor een behandeling zodat een cliënt even kan ‘aankomen’, kan vertellen wat hem/haar op dat moment bezig houdt. Na de massage is er tijd om rustig aan te kleden en wat na te praten indien gewenst. Bovendien zorg ik ook voor voldoende ruimte tussen 2 afspraken in; minstens een half uur. Hiermee kan ik eventuele uitloop opvangen. En anders zeker het dossier bijwerken en de factuur maken.

En denk hier eens aan: als massagetherapeut heb ik 5 kwartier onverdeelde aandacht voor mijn cliënt.     

Tegelijkertijd ben ik óók ondernemer met alle ondernemerskosten van dien zoals; praktijk inrichting, advertentiekosten, massage olie, lidmaatschap van beroepsorganisatie en koepelorganisatie, na- en bijscholingen. Qua tijd investeer ik in netwerken, bijhouden van website en social media, bijwonen van intervisie om eventuele ‘blinde vlekken’ op tijd op te merken. Al deze activiteiten geven veel uren onbetaalde arbeid.

Het ondergaan van een goede massagetherapiebehandeling is voor veel mensen, eigenlijk voor iedereen!, een broodnodige ‘onderhoudsbeurt’ in een stressvol bestaan. Vaak zijn er  pijnklachten die niet geduid kunnen worden. Er wordt zóveel gepiekerd. Burn-out of bore-out is een steeds vaker voorkomende oorzaak van uitval op een steeds jongere leeftijd. Bij verlies van een geliefde, gezondheid, verlies van werk of anderszins een verlies gevolgd door een periode van rouw.

Zijn déze vragen, déze gedachten niet juister? ‘Hoeveel vind jij jezelf waard?’ ‘Hoeveel heb jij er voor over om jezelf terug te brengen in je lichaam en authentieker door het leven te kunnen?’

Het bericht Wat mag een massage behandeling kosten? verscheen eerst op Anneke Wolters.

Ik niet… tot 2 maanden geleden. Natuurlijk prikkelt zo’n titel mijn nieuwsgierigheid en dus schreef ik me in voor een nascholing. Deze spier, de musculus Psoas, ligt in het midden van de buik van middenrif tot aan de bovenbenen. En helpt ons bij het lopen. Maar spant zich ook sterk aan als er iets onaangenaams gebeurt. Vandaar zijn naam, ‘schrikspier’, ook wel ‘Spier van de Ziel’ genoemd. Mooi hé?

Elke keer als we schrikken spant de musculus Psoas zich aan. Als het spannende moment voorbij is ontspant de spier zich weer. Bij grotere en/of langduriger lastige of spannende momenten blijft deze spier dus ook langer aangespannen. Wanneer hij zich mág ontspannen komt hij niet meer terug naar zijn oorspronkelijke niveau. Hij is blijvend verkrampt. Door aandacht te geven aan de buik kun je gaan voelen wat daar allemaal voor jou aan kennis ligt. Aan emoties, aan blokkades. Door deze spier met diepere druk te behandelen mogen de vastzittende spanningen los komen en oplossen. Dat gaat natuurlijk niet in één keer. Maar ja….. je hebt ze dan ook niet in één keer opgebouwd.

Ook nieuwsgierig geworden naar jouw ‘schrikspier’? Maak een afspraak!

Het bericht Schrikspier verscheen eerst op Anneke Wolters.

Enkele reacties:

‘weldadig, heerlijk om aangeraakt te worden. Een feest voor lichaam en geest.’
‘Je hebt me weer ruimte gegeven om veel verder te gaan dan ik een uur geleden dacht. Dank!’
‘Dit was zorgzaam, liefdevol en warm.’
‘Ik voel me weer gezien.’
‘Ik vond het een beleving, fijn, respectvol en nog veel meer.’    

Dan kan ik toch niet meer zeggen dat mijn vrijwilligers werk onbetaald is. Uitbetaling is in de vorm van écht contact, levensverhalen horen, mooie gesprekken, openheid, dankbaarheid.
Lieve 70plussers, dank voor dit feestje en tot volgend jaar!

Het bericht Dankbaar verscheen eerst op Anneke Wolters.