De nervus vagus

De nervus vagus is de 'zwervende zenuw'. De naam is ontstaan omdat deze zenuw niet gekoppeld is aan een orgaan zoals de oogzenuw, de reukzenuw etc. De nervus vagus is een hersenzenuw net zoals de oogzenuw etc. De nervus vagus is de coördinator van alle andere hersenzenuwen. Naast deze tak van de nervus vagus is er ook een tak die naar beneden loopt. Naar de buik. De polyvagaal theorie gaat over de nervus vagus. Het is een theorie die is ontstaan uit wetenschappelijk onderzoek door Stephen Porges. Uit zijn onderzoek kwam naar voren dat deze zenuw zowel een ondersteuning als een risicofactor voor een mens kan zijn.

Ondersteuning krijgt ze als je als kind zorg, aandacht, liefde en begeleiding krijgt. De nervus vagus leert dan te spannen als dat nodig is én weer te ontspannen als het moeilijke moment voorbij is. Je krijgt de mogelijkheid om je veilig te hechten.
Het risicofactor is deze: Heb je als kind dit niet voldoende gehad of zelfs gemist, dan spant de nervus vagus zich vaak aan en is soms zelfs continue in spanning om alle moeilijke/dreigende situaties het hoofd te kunnen bieden. Je krijgt niet de mogelijkheid om je veilig te hechten en je ontspannen te voelen.
Het is dus duidelijk dat de nervus vagus verbonden is met de vecht, vlucht en vries reactie.

Alle ervaringen van baby tot aan nu liggen opgeslagen in het lichaam. Het vermogen van jouw zenuwstelsel tot ontspanning kan ze gedeeltelijk of geheel vergeten zijn. Door het gebied te masseren waar de nervus vagus aan de oppervlakte komt, in de zijkanten van de hals, kunnen we een signaal geven dat alles veilig is en deze zenuw zich kan gaan ontspannen. Jíj je dus kunt gaan ontspannen.