Reacties voor Anneke Wolters https://annekewolters.nl/ Massage & Massagetherapie Thu, 01 Jul 2021 13:16:54 +0000 hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.8.3 Reactie op ‘Hij mist de aanwezigheid van iemand die híj kan aanraken.’ door Anneke https://annekewolters.nl/2020/02/15/hij-mist-de-aanwezigheid-van-iemand-die-hij-kan-aanraken/#comment-522 Thu, 01 Jul 2021 13:16:54 +0000 https://annekewolters.nl/?p=441#comment-522 In antwoord op Yvonne de Gier.

Dankjewel Yvonne de Gier! Geschreven woord raakt ook ons hart!

]]> Reactie op ‘Hij mist de aanwezigheid van iemand die híj kan aanraken.’ door Yvonne de Gier https://annekewolters.nl/2020/02/15/hij-mist-de-aanwezigheid-van-iemand-die-hij-kan-aanraken/#comment-515 Thu, 15 Apr 2021 09:26:12 +0000 https://annekewolters.nl/?p=441#comment-515 Ha Anneke, bovenstaande is zo waar en het is iedere keer weer ontroerend zelfs door het geschreven in een blog te lezen.

]]> Reactie op Het belang van een ritueel door Anneke https://annekewolters.nl/2019/11/29/het-belang-van-een-ritueel/#comment-126 Thu, 10 Dec 2020 11:16:55 +0000 https://annekewolters.nl/?p=404#comment-126 Mooi Corrie Wolters! Erkenning is de sleutel tot aanvaarden van wat er is en was. En dan kun je verder met een glimlach in je tranen. Dank voor dit verhaal.

]]> Reactie op Het belang van een ritueel door Corrie Wolters https://annekewolters.nl/2019/11/29/het-belang-van-een-ritueel/#comment-119 Wed, 09 Dec 2020 15:07:43 +0000 https://annekewolters.nl/?p=404#comment-119 Het zal rond 2008 geweest zijn. Ik liep over een begraafplaats waar een oudere vrouw stil bij een kindergrafje stond te kijken. Ze sprak me aan. ‘Weet je dat vroeger een levenloos geboren kindje direct bij de moeder werd weggehaald en zomaar in alle stilte begraven werd achter de heg zonder dat de moeder erbij was?’ vroeg ze. Soms had het kindje al een naam, soms ook niet. En soms had de moeder die naam alleen voor zichzelf gehouden. Ik meende een stil verdriet in haar ogen te zien. ‘Is het met jouw kindje ook zo gegaan?’ Ze knikte zwijgend. Het leek alsof het nog maar gisteren was gebeurd. Toen vroeg ze: ‘Heb je even tijd?’ Ze wilde me het monumentje voor overleden kindjes laten zien dat dat nog maar kort geleden was opgericht en waar ook zij bij aanwezig was. Het deed haar goed – het kindje werd erkend – er was een duidelijk gemarkeerd punt van aandacht. Ze stond stil – letterlijk en figuurlijk. Rondom het monumentje lagen grote kiezels. ik pakte er een op en haalde een pen uit mijn tas.
‘Hoe heet jouw kindje? ‘
‘Heel gewoon Marietje, dat was vroeger zo,’ zei ze er bijna verontschuldigend achteraan.
‘Wil de naam ‘Marietje’ op dit steentje schrijven?’ Even aarzelde ze, maar nam toen toch de pen aan en scheef met vaste hand: ‘Marietje’.
‘Wat wil je met dit steentje doen? Bij het monumentje leggen of liever meenemen naar huis?’ Heel even dacht ze na, pakte toen nog een steentje en schreef er ‘Marietje’ op. Daarna legde ze het eerste steentje bij het monumentje en stak het tweede in haar zak. ‘Dank je wel,’ zei ze, stak toen haar hand op en vervolgde met zowel een glimlach op haar gezicht als tranen in haar ogen heel rustig haar weg.

]]>