Ik ben wat zenuwachtig

26 juni 2017

Ik ben wat zenuwachtig. Loop de kamer rond, zet in de keuken nog iets klaar. Kies op het laatste moment een tekst uit om voor te lezen en zet muziek op. Ooit heeft iemand mij eens verteld dat het normaal is om zenuwachtig te zijn als je mensen gaat ontmoeten. Je wilt dat het goed is en zij het ook goed hebben. Ik herken dit proces en érken het. Het is goed en ik hoef er niets mee. Dan gaat de bel en de eerste deelnemer voor de meditatie ochtend komt binnen. En dan lóópt het!... Gaat het gewoon zoals het gaat. De tweede deelnemer belt aan. Ik ken beide, zij kennen elkaar niet. Anderhalf uur later omhelzen ze elkaar bij het afscheid. Intussen hebben we weer bemerkt dat in de stilte verbinding ontstaat. Met de tuindeur open ervaart de één ook diepe verbinding met de natuur. Voor mij is de eerste zitmeditatie een herkenning van chaos in mijn hoofd. Halverwege de tweede daalt de rust en de stilte in. Na afloop praten we in alle rust nog wat na; 'Welke prachtige Ierse muziek had jij meegenomen?' 'Ik wil heel graag jouw gedicht hebben; kort en krachtig maar zo diepgaand.' We hebben het over de deugd 'rechtvaardigheid' waarover is voorgelezen; zo leuk om te horen hoe ieder daar over denkt en hoe we elkaar weer tot nadenken stemmen! We hebben het ook over de kracht van verlegenheid; dat de wereld verlegen mensen nodig heeft. Wat een héérlijke manier om de zondag te beginnen!

Wat er is voorgelezen en welke muziek is gedraaid is in een ander nieuwsbericht te lezen.

Terug naar overzicht